Horeca Italiana Benelux

Toen de vorming van de staat Italië in de tweede helft van de 19de eeuw zijn beslag had gekregen, zou een van de architecten ervan, Camillo Cavour, verzucht hebben: Nu de Italianen nog. Een belangrijk aspect in de creatie van een nieuw nationaal bewustzijn,  een veel omvattende italianità, was het in 1891 uitgegeven  L’ arte di mangiar bene van Pellegrino Artusi.  Hij bracht in zijn kookbijbel voor het eerst een samenhang aan in de grote culinaire  verscheidenheid van de regio’s.  Daarbij gaf hij ook adviezen over hygiëne en kwaliteit in de keuken. Zijn invloed is groot geweest. Wie aan een Italiaanse tafel terecht komt in een gesprek over eten –en dat gebeurt bijna altijd– merkt dat de generaties sinds Artusi,  vrouwen en mannen gelijk, zich geen knollen meer voor citroenen laten verkopen. Hoe zit dat buiten Italië? Worden daar sombere aardse knollen verkocht als zongerijpte citroenen?

Wie na een verblijf in Italië in Nederland een bezoek wil brengen aan een “Italiaanse” winkel, moet zijn meegebrachte ervaring in de lokale salsamenteria even opzij zetten.

Deze, vaak kleine, ruimte is tot het plafond volgestouwd met heerlijkheden. De aantrekkelijkste worsten en kazen verdringen zich in de vitrine.
In ogenschijnlijke wanorde snijdt de salsamenterista een stuk kaas af en adviseert tegelijkertijd een ander klant over de wijn en een derde over de bijzondere kwaliteit van zijn ham. Zo wordt een bezoek aan hem ook een sociale gebeurtenis. Een geromantiseerd beeld? Mogelijk; er zijn uiteraard supermercati in Italië, maar in een land met zo’n rijke “slow-food”-traditie, worden deze winkeltjes niet direct door uitsterven bedreigd.